«انگل»؛ پلکانی که بالا نمی‌رود

بونگ جون‌هو در «انگل» معماری را به استعاره بدل می‌کند: خانه‌ای که هرچه پایین‌تر می‌روی، تاریک‌تر و نم‌ناک‌تر می‌شود، و طبقه‌ای که هرچه بالاتر، از بوی فقر بیزارتر. فیلم با طنزی گزنده آغاز می‌شود و آرام‌آرام به تراژدی می‌لغزد، بی‌آن‌که لحظه‌ی گذار را به رخ بکشد.

«انگل» انگشت اتهام را به سمتِ هیچ شخصیتی نمی‌گیرد؛ نظامی را نشانه می‌رود که در آن، همدلی هم به کالایی لوکس بدل شده است. این فیلم شایسته‌ی هر نشان و تحسینی است که گرفت.